NOISE

Imagine TL-bakken boven een scherm waarop een overstuurde powerpoint presentatie is te zien. Imagine een young professional mom die een semi-intellectuele TED Talk houdt over herstellen na een postnatale depressie. Imagine vintage synthesizers als begeleiding bij een musicalsong over je baby die van de bank valt. Imagine de wereld die instort. Imagine veel te veel taal. Imagine veel te weinig hoop. Imagine hoop. 

We leven in een tijd van polycrisis: we worden tegelijkertijd geconfronteerd met oprukkend fascisme, het arriveren van de klimaatcrisis, Westerse medewerking aan een genocide, groente en fruit die vol zitten met PFAS, eigen identiteiten die doorspekt blijken van (geïnternaliseerd) seksisme, racisme en homofobie. Waar ooit een toekomst van stabiliteit en vooruitgang werd beloofd, dreigen alle systemen om ons heen en in onszelf in te storten. Kunnen we de herrie toelaten en op gevoelsniveau verwerken? Kunnen we het instorten van systemen leren aanvaarden als een wet van de kosmos, zonder ons protest tegen onrechtvaardigheid te staken? Kunnen we ons voorbereiden op de polycrisis door onze weerstand tegen onze kwetsbaarheid los te laten?

Via een ontsporend seminar over het voltooien van stresscycli, geleid door een club babbelzieke doppelgangers, wordt het publiek langzaam een collapse ingezogen. Begrip en en controle worden ingeruild voor een oefening om opnieuw verliefd te worden op het menszijn. Niet door de toekomst mooier voor te doen dan die is, maar door echt naar de noise te leren luisteren. Cuz: never waste a good crisis.