Eleonora, of de farce van de tragedie

Ze reist af naar Napels om aan een boek te werken over de rebelse Eleonora Fonseca Pimentel, hofdichter en privébibliothecaris van de koningin van Napels. Deze Eleonora ontworstelde zich aan een gewelddadig huwelijk en geïnspireerd door de Franse revolutie ontwikkelt ze zich tot een Femme Savante en leider van de revolutie, die in 1799 leidde tot de korstondige Napolitaanse republiek. Maar vijf maanden later werd die door de koning van Napels neergeslagen en Pimentel onder luid gejuich van het volk opgehangen op het marktplein.

Het leven van Eleonora de Fonseca Pimentel fungeert als spiegel voor de historica. Ze bewondert de moed van deze vrouw en ze wil zo dicht mogelijk bij haar onderwerp komen. Dagen en nachten studeert ze en voert ze intense gesprekken met haar assistent, wiens jeugdige energie en nieuwsgierigheid haar niet onberoerd laten. Ze werkt met zoveel hartstocht dat ze in nachtelijke koortsdromen, warend door haar appartement, denkt dat ze echt Eleonora is.

De confrontatie met dit figuur dwingt haar naar het eigen leven te kijken en moed te vatten om een andere koers te varen. Dat zet de relatie met haar echtgenoot op scherp. Deze echtgenoot, die we eerder hebben leren kennen als een man die zijn vrouw aanmoedigt in haar zoektocht, ontpopt zich plots toch tot een klein jaloers monarchje dat bang is zijn koninkrijk te verliezen. Anna moet, net als de rebelse Eleonora, vechten voor haar leven.