Julidans: Language of the Birds

In 1987 werd het laatste gezang opgenomen van de inmiddels uitgestorven Moho-vogel: een roep naar een partner die nooit meer zou antwoorden. Een lied gezongen in leegte. Voor maker Reza Mirabi riep dat geluid een onverwachte herinnering op aan een tekst die hij als kind leerde kennen, Mantiq ut-Tayr, of De samenspraak van de vogels, een twaalfde-eeuws soefi-gedicht. Daarin komen vogels van over de hele wereld samen rond één vraag: hoe reageren we op een wereld die uit elkaar lijkt te vallen?

Die vraag is sindsdien niet minder urgent geworden.

Reza vertaalt deze eeuwenoude allegorie naar het heden in Language of the Birds. Daarin verweven zich de choreografie voor twee dansers, livemuziek van Saba Alizadeh op de kamancheh (een Perzisch strijkinstrument), vermengd met elektronische en noise-invloeden, animaties van Reza Riahi en tweetalige storytelling van vocalist Samin Ghorbani. 

De zoektocht van de vogels naar een leider wordt doorkruist door echte verhalen: twee zussen die in Gaza de vogels tellen die nog over zijn, dierenartsen die in Delhi duizenden roofvogels redden, een tsunami-overlevende op de Nicobaren die door vogels werd gewaarschuwd, een duif die spreekt vanaf de daken van Teheran.

De voorstelling zoekt geen definitieve antwoorden en velt geen oordeel. Ze opent ruimte voor aandacht, voor luisteren, voor de vragen die we zelden hardop stellen. Hoe ontmoeten we elkaar nog, over afstand, verschil en ontwrichting heen? Die stemmen samen – mens en dier, oud en nieuw, hier en ver – vormen de eigenlijke taal van de voorstelling.