BANSHEE

Deze kernthema’s grijpen terug op een persoonlijke ervaring met sterfelijkheid. Als jongvolwassene zag Courtney haar eigen moeder sterven, een beeld dat zowel afschuw als fascinatie opriep en dat sindsdien terugkomt in haar artistieke praktijk. De ervaring was voor haar onverenigbaar met de steriele weergaven van dode lichamen die ze aantrof tijdens haar onderzoek. BANSHEE vertelt een heel ander verhaal: rouw komt vanuit je strot, is grotesk en barst van levenskracht.

Courtney werd bekend met solowerk, maar deelt nu voor het eerst het podium met performers en tevens hechte vrienden Inci Gül Civelekoğlu en Olympia Kotopoulos. Het trio danst samen met kinetische sculpturen een onafscheidelijke choreografie. ‘Discomfort devices’ met menselijke afmetingen, mutaties van instrumenten die in het verleden zijn gebruikt om vrouwenlichamen te disciplineren, wiegen de performers, tillen hen op en stimuleren hen. Binnen die angstaanjagende constructie, vervaardigd door kunstenaar Jesus Canuto Iglesias, wordt kwetsbaarheid vastgehouden, in plaats van overwonnen.

Middels een deconstructie van Keltische volksdans wordt collectief fysiek uithoudingsvermogen een zuiverend necromantisch ritueel; deels klaagzang, deels duiveluitdrijving. Samen dagen de performers eeuwenoude stereotypen uit en creëren tegelijkertijd nieuwe mythologieën voor de toekomst.

Doedelzakspeler Genevieve Murphy en noise-musician Acidic Male componeren samen een visceraal geluid dat het snerpende huilen van de doedelzak over een ruwe digitale textuur legt. In die tegenstelling ontstaat een beladen dialoog tussen doorzettingskracht en verscheuring.

In een post-apocalyptisch landschap weigeren lichamen zich te laten temmen. Ze schokken, gebrul klinkt uit kelen, fantasmagorische beelden flitsen langs. Een gesteriliseerde wereld, LICHT breekt, en een poort naar nieuwe verbeeldingswerelden slaat met ongekende kracht open. BANSHEE is geen eenzame eulogie maar een collectieve wederopstanding: een storm, een verwilderd gehuil, een levend testament.