© Julian Maiwald

Songs for no one

Nastaran Razawi Khorasani
di 29 mrt ’22 - za 17 dec ’22
Een beeldende solo performance over de onzichtbare levens van een jongen en een meisje, wonend in de Islamitische dictatuur van Iran.
di 29 mrt ’22
-
za 17 dec ’22

Theatermaker Nastaran Razawi Khorasani neemt je in Songs for no one mee in de onzichtbare levens van een jongen en een meisje, wonend in de Islamitische dictatuur van Iran. Op basis van telefoongesprekken maakt Nastaran een beeldende solo performance vol duetten, dialogen, gedichten en songs. Met de stemmen van de twee kinderen in de oeroude Perzische taal is Songs for no one een portret van een verborgen samenleving en wordt getoond wat doorgaans onzichtbaar blijft.

Nastaran: “Hoe kan ik mijn podium letterlijk en figuurlijk delen met mensen die daar geen toegang toe hebben? Die vraag vormt mijn onderliggende drive bij dit project. Ik ben me bewust van mijn privileges en voel meer dan ooit de verantwoordelijkheid om me uit te spreken voor zij die dat niet kunnen. Als vluchteling heb ik mijn kindertijd in Iran achtergelaten. In Nederland leef ik in vrijheid, maar identificeer me sterk met de jongste generatie kinderen in Iran nu. Ik wil hun stemmen, die anders niet gehoord worden, laten klinken.”

Wat betekent het om in een dictatuur te moeten leven? Met welke gedachten en hoop houdt de jonge generatie zich staande? Songs for no one gaat over de kwetsbaarheid van vrijheid, over onvrijheid in het dagelijkse leven en over toekomstdromen van vrijheid. 

Uit het juryrapport van de BNG Bank Theaterprijs 2021:
“De penibele situatie van de kinderen, hun ergernissen en grenzeloze ambities weet Razawi Khorasani op indrukwekkende wijze te verbeelden in haar performance met muziek van Jimi Zoet en beelden van Peter van Til. Door de lichte toon van de gesprekken en verkwikkende nieuwsgierigheid wordt de voorstelling ondanks het thema nooit te zwaar. Razawi Khorasani etaleert in Songs for no one haar kwaliteiten als maker, performer en ook interviewer.” 

In de pers

"De actrice smeert ondertussen lichaamsdelen in met roze schmink – niets behoeft uitleg; alles wordt vanzelf politiek. Als ze zingt, danst en rapt, haar buik golvend op de mediterrane popbeat van Jimi Zoet, voel je de bizarre werkelijkheid achter geblindeerde ramen in een land waar verraad, blokkades en geheime diensten weliswaar kinderlevens infecteren, maar hun dromen niet."  de Volkskrant

Voor een interview in de Volkskrant ging Nastaran in gesprek met Yasmina Aboutaleb.
"Het beeld dat in de media van Iran heerst is dat van islam en ayatollahs, maar de Iraniërs lijken zo veel op ons." Na een rondreis van een maand door haar geboorteland, twee jaar geleden, ging ze het podium ineens met andere ogen bekijken.

"Er is in Iran ontzettend veel censuur. Kunstenaars kunnen zich nauwelijks uitspreken of moeten allerlei creatieve manieren zoeken om dat toch te doen".  Bewust van haar privileges besloot ze Iraanse kinderen een stem te geven op haar podium. "Ik voel een grote verantwoordelijkheid om hun stemmen te laten horen. Iran is een gesloten land. In het Westen krijgen we meestal weinig mee van wat er daar gebeurt. Het beeld dat in de media van Iran heerst is dat van islam en ayatollahs, maar de Iraniërs lijken zo veel op ons."  Lees hier het hele interview.

concept, regie, spel Nastaran Razawi Khorasani muziek Jimi Zoet en Nastaran Razawi Khorasani  dramaturgie Tobias Kokkelmans scenografie en lichtontwerp Peter van Til (BrotherTill) productie Vivianne Jorritsma techniek André Goos (Denzo Theater Techniek) marketing Dieke van der Spek foto Mostafa Heravi grafisch vormgever en beeldbewerking Maartje de Groot een productie van Kobe collectief coproducenten BNG Bank Theaterprijs 2020, Maas theater en dans, Theaterfestival Boulevard in samenwerking met Het Nationale Theater, We are public, Workspacebrussels

De actrice smeert ondertussen lichaamsdelen in met roze schmink – niets behoeft uitleg; alles wordt vanzelf politiek. Als ze zingt, danst en rapt, haar buik golvend op de mediterrane popbeat van Jimi Zoet, voel je de bizarre werkelijkheid achter geblindeerde ramen in een land waar verraad, blokkades en geheime diensten weliswaar kinderlevens infecteren, maar hun dromen niet.

de Volkskrant