• machine and pleasure

[THE MACHINE] (Drummer Version) & the pleasure of stepping off a horse when it’s moving at full speed

[THE MACHINE] (Drummer Version) & the pleasure of stepping off a horse when it’s moving at full speed

Orion Maxted (UK / NL) & Courtney May Robertson (UK / NL)

Language no problem
performance

Over

alleen toegang met coronatoegangsbewijs.

Erbij horen; niet op je plaats voelen; het loswrikken van de maatschappelijke druk; verbinding; eenzaamheid. De paradox van het individualisme in de samenleving is voelbaarder dan ooit en zorgt voor frictie, protesten en sociale vraagstukken. Hoe leef je samen? In deze double bill probeert Orion Maxted met de complexe samenleving te begrijpen door groepssystemen te ontleden en speelt Courtney May Robertson met eenzaamheid versus verbondenheid. Samen in isolement.

[THE MACHINE] (Drummer Version) - Orion Maxted

Deels geïnspireerd door Georges Perecs gelijknamige hoorspel, werken Orion en zijn medewerkers sinds 2014 aan een computer gemaakt van mensen, [THE MACHINE] genaamd. Het werk is 'algoritmisch theater' waarbij de performers geen conventioneel, vast script gebruiken, maar een eenvoudig collectief algoritme toepassen, waarbij ze elkaars geluiden, woorden en gebaren in realtime transformeren tot complexe patronen en regelstructuren. Het lijkt meer op een computerscript dan op een traditioneel theaterscript.

In deze nieuwe versie van [THE MACHINE] zijn de vier acteurs vervangen door vier drummers, in een hypnotiserende rollercoaster van ritme en taal die zich met de snelheid van het denken verplaatst. Output wordt input en produceert onder de dwang van het moeten kopiëren, omzetten en opvoeren een eindeloze stroom van absurde ideeën.

Het onderzoek dat aan de basis van het stuk ligt, is het snijvlak van theater en de studie van complexe systemen in de natuur. Deze computer gemaakt van mensen zinspeelt op een continuïteit tussen mensheid en machines. Een algoritmische, combinatorische kijk op creativiteit, taal en subjectiviteit, schuurt op ontroerende wijze met het betoverende en oh-zo-menselijke van een live performance zonder script.

Op die manier legt [THE MACHINE] een schijnbare paradox tussen twee fundamenteel tegengestelde visies op macht (en ontologie) verder bloot: macht-over versus macht-met (afscheiding versus collectiviteit).

De performers zitten gevangen in een feedbacklus: een cybernetische, van moment tot moment opgelegde verplichting om de regels van het algoritme te volgen. Een collectief denken dat van bovenaf wordt opgelegd. Toch ontstaat er een transformatie naar een heel ander soort macht wanneer een groep gelijken ophoudt elkaar hun ideeën op te dringen en hun eigen macht opeist, door tegelijkertijd luisteren en suggesties doen te oefenen. Door de ideeën en verschillen van anderen door ons heen te laten gaan, net zoals onze ideeën en verschillen zich via anderen verspreiden. Door iets te beginnen en het door anderen voortgezet en getransformeerd te zien worden.

De structuur van het stuk komt elke keer dat het wordt uitgevoerd anders naar voren. De spanning zit in hoe de vier drummers erin slagen een balans te vinden tussen deze zeer verschillende soorten macht en collectief denken.

regie / programmeur Orion Maxted performers George Hadow, Guy Tristan Salamon, Jens Boutrery, Willem Wits productie DAS Master of Theatre, Amsterdam eerder ondersteund door Amsterdam Fonds voor de Kunst

the pleasure of stepping off a horse when it’s moving at full speed - Courtney May Robertson 

Welkom bij deze viering van het ongefilterde zelf, waarin Courtney May Robertson op zoek gaat naar radicale acceptatie. Een ruiter die een wild paard temt: dit metafoor voor zelfbeheersing fascineert Courtney. In dat beeld ziet de ze strijd tussen het omarmen van primitieve verlangens en het reguleren van gedrag in overeenstemming met de maatschappelijke druk om je aan te passen. In deze voorstelling doet ze een poging om de tegenstellingen waaruit een mens met vele gezichten bestaat te omarmen. Visuele projecties omhullen Courtney in een achthoek met een diameter van 3,5 m. Door een combinatie van poëzie, dans en zang reist ze door landschappen van persoonlijke verlangens, herinneringen en conflicten. De ruimte werkt als een tijdcapsule; intieme homevideo's worden afgewisseld met samples van YouTube, documentaires en oude films. het plezier om van een paard af te stappen wanneer het op volle snelheid beweegt, is Courtney's poging om de, soms rommelige, tegenstrijdigheden te omarmen die een veelzijdig mens vormen.

credits choreography, performance & visuals Courtney May Robertson dramaturgy Merel Heering outside eye Kristin de Groot & Yoko Ono Haveman technical support Edwin van Steenbergen trailer & video registration Paul Sixta press photos Anna van Kooij production Annejon Okhuijsen & Hanne Blomee PR & communication Carolien Verduijn music AAR - A01 & A02, Empty Set - Order, Cities Aviv - Title Piece, Death Grips - Disappointed produced by Dansateliers Rotterdam financially supported by Municipality of Rotterdam & Kickstart Cultuurfond with thanks to Bas de Geus, Adam Peterson & Nik Rajšek 

80 minuten

Deze voorstelling is onderdeel van Frascati Issues: The Gathering