The Tempest Society

The Tempest Society

Bouchra Khalili

Grieks, Frans, Arabisch met Engelse ondertitels
film

Over

Kunst als platform voor burgerrechten

Drie personen van verschillende afkomst vormen een theatergroep in Athene. Samen met hun publiek willen zij de huidige staat van Griekenland en Europa onderzoeken op het toneel, van oudsher dé plek voor collectieve kunst en burgerkwesties. In deze film legt de Marokkaans-Franse kunstenaar Bouchra Khalili hun experiment vast. De groep noemt zichzelf The Tempest Society, als hommage aan de legendarische Parijse theatergroep Al Assifa (‘De Storm’ in het Arabisch). Deze groep, bestaande uit immigranten en studenten, muntte in de jaren ´70 het idee van een ‘theatrale krant’. Met hun optredens vochten zij dagelijks tegen ongelijkheid en racisme. Nu, veertig jaar later, duikt hun vergeten erfenis op in Griekenland.

concept Bouchra Khalili in opdracht van documenta 14 coproductie Ibsen Awards, Ibsen Teater (Skien) met steun van FNAGP

Makers

De Marokkaans-Franse kunstenaar Bouchra Khalili werkt met uiteenlopende media als film, video, fotografie en installaties. Centraal in haar werk staan de praktijk, de strategieën en het vocabulaire van maatschappelijk verzet. Tot haar recente werk behoren de expositie The Mapping Journey Project in het MoMa (New York), de solo Foreign Office in het Palais de Tokyo (Parijs) en de solo Garden Conversation in MACBA (Barcelona). Zij ontving verschillende prijzen, waar onder de Abraaj Group Art Prize 2014, de Sam Art Prize 2013 – 2015 en de Louis Lumière Award 2005. Khalili is professor Hedendaagse Kunst aan de Kunstacademie van Oslo en mede-oprichter van kunstenaarsplatform Cinémathèque de Tanger.

Holland Festival focus: democratie

Een aantal kunstenaars in het Hollande Festival kijkt dit jaar naar de problemen waar westerse democratische landen mee te maken hebben. Zo maakt regisseur Romeo Castellucci dit jaar La democrazia in America, naar het gelijknamige boek (1835) van de Franse filosoof Alexis de Tocqueville. De Tocqueville bewonderde de democratie vanwege de maatschappelijke gelijkheid, maar zag ook de gevaren ervan.
In The Gabriels beschouwt regisseur Richard Nelson het afgelopen Amerikaanse verkiezingsjaar door de ogen van een doodgewone familie. Andere kunstenaars richten zich op de problematiek in democratische naties, zoals de vluchtelingenkwestie in de voorstellingen van regisseurs Dieudonné Niangouna en Thomas Bellinck. Weer anderen tonen de dreiging van geweld (Demolishing everything with amazing speed), tirannie (Octavia) of het vormgeven aan activisme (The Tempest Society).

Filmregisseur Julian Rosefeldt kijkt in Manifesto naar de relatie tussen kunst en samenleving. Twee nationale theaterhuizen presenteren elk een eigen staat van de natie: My Country van het National Theatre uit Londen en The Nation van Het Nationale Theater uit Den Haag. Beide voorstellingen tonen een verscheurd land waarin niemand, van politici tot burgers, verantwoordelijkheid lijkt te durven nemen. Ten slotte zijn er voorstellingen waarin democratie in de vorm is doorgevoerd: het publiek kan – als het dat wil – actief betrokken worden, als voorbijganger, deelnemer of activist. Deze kunstenaars moedigen het publiek aan om de aloude hiërarchie tussen het publiek en de artiesten ter discussie te stellen.