Matglazen Vensters

Matglazen Vensters

Dood Paard en ADELHEID + ZINA

theater

Over

Nu is the place to be
Utopia is now, is where we live

Doeze en Tacita: een echtpaar boven de vijftig. De wereld verandert sneller dan dit tweetal bij kan houden. Gentrificatie drijft hen keer op keer verder naar de periferie van de stad en steeds pakken ze hun boeltje. De nieuwe stad rukt op en het is zeer de vraag of daar voor hen nog plek is. Het water in de stille vijver van hun leven klotst hoog op wanneer Beau zich meldt. Hij is de zoon uit een eerder huwelijk van Doeze. Beau staat voor een ander leven dan dat waarmee Doeze en Tacita vertrouwd zijn. Een leven op de de snelheid van deze tijd.

En hoe zeker hij ook alles weet en hoe scherp hij ook ziet wat de wetten van de nieuwe wereld zijn – toch kent ook Beau zijn momenten van twijfel.

Na de locatievoorstelling Eiland (2015) waarin Manja Topper en Titus Muizelaar voor het eerst optraden als Tacita en Doeze, is Matglazen Vensters het tweede stuk dat Rob de Graaf schreef voor deze twee spelers en deze twee personages, die dit keer worden vergezeld door Kuno Bakker als Beau. De vormgeving is door Wim T. Schippers.

'de veranderende tijdgeest gepakt in rake beelden en hippe zinnen'- interview met Rob de Graaf in de Volkskrant

'een indringend portret geschetst van drie mensen die zich met grote woorden proberen te wapenen tegen het leven' - Theaterkrant

lees hier het Hard//hoofd essay 'Vensters en verlangen', 'een vooruitblik op een voorstelling.'

een voorstelling van Kuno Bakker, Titus Muizelaar, Manja Topper en Julian Maiwald, Michael Yallop tekst Rob de Graaf vormgeving Wim T. Schippers

Makers

Dood Paard staat garant voor een autonome mentaliteit en een open houding van de spelers naar het publiek. Soms lijkt de grens tussen een toneelrol en zijn vertolker te vervagen. Al ruim twintig jaar overleven de acteurs zonder dat er een regisseur aan te pas komt. Of ze nu een bestaand stuk aanvatten of een splinternieuwe eigen tekst, altijd gaat het erom: hoe staan wij in het hier en nu? Iedere handeling, iedere uitgesproken zin is bedoeld om de eigen geest te scherpen. En daarmee die van de toeschouwer. Afgelopen seizoen was Dood Paard bij Frascati te zien met Volpone en Het Raadsel van Alles wat Leeft.

Frascati en Dood Paard kennen sinds jaar en dag een sterke verwantschap, een band die in 2013 bekrachtigd is met de intrek van Dood Paard in de gebouwen van Frascati.

Adelheid Roosen is actrice, theater-, film- en televisiemaakster. Na haar rol in De Vagina Monologen schreef zij De Gesluierde Monologen (2003). De voorstelling was te zien in theaters in o.a. Nederland, Amerika, Frankrijk en Turkije en daarnaast in de Tweede Kamer en op verschillende vmbo-scholen. In 2007 maakte Roosen Is-man, over eerwraak in Turkse en Koerdische families. In 2009 richtte zij de Wijkjury op, een initiatief om vrouwen met uiteenlopende culturele achtergrond te laten kijken naar en praten over theater. Met Platform Zina organiseert Roosen o.a. ‘Wijksafari’s’, waarbij de wijk een theater wordt en de verhalen van buurtbewoners een voorstelling. Met haar organisatie Adelheid|Female Economy maakt zij voorstellingen waarin het contact met de Ander centraal staat, theater waarin blijkt dat niemand uiteindelijk ‘een vreemde’ is.

Beeld

75 minuten