Defence of the Less Good Idea

Defence of the Less Good Idea

Holland Festival / William Kentridge, Blind Mass Orchestra, Phuphuma Love Minus

Engels
theater

Over

Werk uit Defence of the Less Good Idea
 
Bij wijze van inleiding staat Kentridge zelf op het podium met zijn lecture-performance Defence of the Less Good Idea, een ode aan het durven afwijken van een eerste idee en het omarmen van het moment. Deze lezing wordt gevolgd door Blind Mass Orchestra. Aangevuld met Zuid-Afrikaanse en Nederlandse musici spelen zij een compositie van João Renato Orecchia Zúñiga. Deze bestaat uit vrij te interpreteren instructies voor zowel spelers als publiek. Tot slot is Requiem Request te zien van Gregory Maqoma en Nhlanhla Mahlangu. Hierin brengen ze het Zuid-Afrikaanse isicathamiya-koor Phuphuma Love Minus samen met dansers Thulani Chauke en Xolisile Bongwana, voor een performance gebaseerd op de Bolero van Ravel.
 
uitvoering William Kentridge videomontage Zana Marović licht Wesley France
 
Blind Mass Orchestra
 
regie, compositie Chole Kulcha Harp analoge synthesizer, electronica João Renato Orecchia Zúñiga
performers n.n.b. videokunst João Renato Orecchia Zúñiga, William Kentridge, Janus Fouché, Zana Marović licht Wesley France 
 
Requiem Request
 
regie Gregory Maqoma, Nhlanhla Mahlangu uitvoering Thulani Chauke (dans), Xolisile Bongwana (dans), Phuphuma Love Minus: Nhlanhla Mahlangu (leiding), Mhlakazeni Myeza, Patrick Majozi, Mqapheleni Ngidi , Siyabonga Majozi , Siphesihle Ngidi, Mbongeleni Mafutha Ngidi, Lucky Inunuyamanzi Khumalo, Wiseman Nkusheshe Mthembu, Jabulani Tshitshelimithi Mchunu, Celimpilo Mkaba Ngudi licht Wesley France

 

Makers

William Kentridge (Johannesburg, Zuid-Afrika, 1955) is internationaal gelauwerd voor zijn tekeningen, films, theater- en operaproducties. Zijn werk komt voort uit een kruisbestuiving tussen media en genres en onderzoekt de erfenis van kolonialisme en apartheid in de context van het sociaal-politieke landschap van Zuid-Afrika. Zijn esthetiek put uit de vroege filmgeschiedenis, van stopmotion animatie tot ouderwetse special effects. Zijn tekenwerk, met name de dynamiek van een uitgevlakt en opnieuw getekend beeld, is een integraal onderdeel van zijn uitgebreide animatie- en filmpraktijk, waarin de betekenis van de films wordt ontwikkeld tijdens het maakproces. Zijn theateropleiding aan de École Jacques Lecoq in Parijs heeft substantieel bijgedragen aan het maakproces. Kentridges werk is sinds de jaren negentig wereldwijd te zien geweest in musea en galerieën, o.a. bij de Documenta in Kassel, het Museum of Modern Art (New York), het Albertina (Wenen), het Louvre (Parijs), de Whitechapel Gallery (Londen) en het Reina Sofia museum (Madrid). Dit jaar is William Kentridge een van de twee associate artists van het Holland Festival. 


João Renato Orecchia Zúñiga is een Peruviaans-Italiaanse in Brooklyn, New York geboren en in Johannesburg woonachtige kunstenaar en componist die fysieke en virtuele ‘dingen’ maakt van geluid, die met de werkelijkheid spelen door deze de deconstrueren, en vaste verwachtingspatronen voor objecten te doorbreken. Door te experimenteren en improviseren onderzoekt hij de materiële kanten van geluid, waarbij hij de balans zoekt tussen gebruik van computertechnologie, handgemaakte elektronica, traditionele instrumenten en opnames. Hij is een autodidact op het gebeid van improvisatie en compositie voor video, film en theater. Hij houdt zich bezig met live uitvoeringen en interventies en voltooide onlangs een master in Digital Arts. Daarmee ontstond in zijn werk een verschuiving naar een meer ruimtelijke en fysieke aanpak tijdens het componeren, met stukken waarin geluid, compositie, vibratie, ruimte, muziek en toeschouwers allemaal onderdeel zijn van het werk. Hij heeft meerdere muziekstukken uitgebracht, was genomineerd voor een Zuid-Afrikaanse Film & Television Award voor geluidsontwerp en publiceerde in Leonardo Music Journal en het Oxford Handbook of Sound Studies

Danser, choreograaf en pedagoog, Gregory Vuyani Maqoma (1973) wordt beschouwd als een van de meest talentvolle artiesten van zijn generatie in Zuid-Afrika. Hij groeit op in Soweto en raakte eind jaren 80 geïnteresseerd in dans, een manier om te ontsnappen aan de groeiende politieke spanningen in zijn geboorteplaats. In 1990 begon hij aan zijn dansopleiding bij Moving into Dance. Hij won voor zijn eerste creatie voor dit gezelschap in 1994 de FNM Vita Pick of the Fringe prijs. In 1999 ontving hij een beurs voor een vervolgstudie bij P.A.R.T.S. van Anne Teresa de Keersmaeker. Hij richtte in die tijd ook zijn eigen gezelschap op, het Vuyani Dance Theatre. Zijn ster rijst vervolgens snel, met een groot aantal prijzen en onderscheidingen als resultaat, zoals in 1999, 2001 en 2002 de FNB Vita Choreographer of the Year, in 2006 en 2007 de Gauteng MEC Award voor Beautiful Us en Beautiful Me. Daarnaast onder meer de Tunkie Award for Leadership in Dance (2012), de New York City Bessie Award for Dance (2014) en in 2017 krijgt Maqoma de prestigieuze onderscheiding als Chevalier in de Franse Ordre des Arts et des Lettres. 

Nhlanhla Mahlangu is een Zuid-Afrikaanse acteur, danser, choreograaf en regisseur. Hij studeerde aan de dansschool Moving Into Dance Mophatong in Johannesburg, waarna zijn theater- en danswerk de afgelopen twintig jaar te zien is geweest in Afrika, Nood-Amerika, Zuid-Amerika, Azië en Europa. Daarnaast is hij componist. Hij heeft samengewerkt met vele, gelauwerde kunstenaars, waaronder Richard Cock, Gregory Vuyani Maqoma, Sylvia Glasser, Vincent Mantsoe, Jay Pather, Des en Dawn Lideberg, Robyn Orlin, James Ngcobo en Victor Ntoni Hugh Masekela.